زندگی یعنی عشق, یعنی فرو رفتن در آبی که نمی دانی عمق آن چقدر است.

زندگی یعنی باور غیر ممکن ها, وقتی که مرگ را از آن غربال کنی.

بهترین و بزرگترین بال, بال رویاست,به شرطی که بدانی تنها تا مسا فتی معین و

تا زمانی معین میتوانی با پرواز کنی.

نگاه,زبان مخصوصی است که احتیاج به مترجم ندارد.

هیچ گاه فکر نکن آن قدر بزرگ شده ای که میتوانی گناهانت را خودت ببخشی.

اشتباه برای بار اول اشکالی ندارد اما تکرار دوباره آن نا بخشودنی است.

بدان از چیزی که می ترسی روزی قدرتی شگرف به تو خواهد بخشید.

دنیا آن قدر بزرگ نیست که تو زشتی هایش را بزرگ ببینی.

قدر لحظه های عمر را هیچ کس مانند گورکن پیر نمی داند.

افسوس که بایگانی ذهن ما ثبت لحظه های نا گوار را خیلی بهتر از لحظات خوش انجام می دهد.

افکار بزرگ, از آن انسان های بزرگ است, به شرطی که با عمل توام باشد.

هرگز نخواهی توانست از شر افکار مزاحم راحت شوی مگر آن که همان باشی که هستی.

می دانم که می آیی ...

تو را دیشب من از لحن عجیب بغض هایم, خوب فهمیدم...

تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم , سیر نوشیدم .

تو می آیی ... می دانم که می آیی

و بر ابهام یک بودن , نگین آبی احساس می بندی, و از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی,

مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشانی...

تو می آیی ... خوب می دانم

که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید میان قاصدک هایی که از من تا نهایت!دور می شد.

تو می آیی و من را از نگاه سرد آیینه , شبیه دختری از جنس یک پرواز ,

میان گرمی دستان پر مهرت دوباره, بازمی گیری تو می آیی و من این را

شبیه حجم یک بوییدن مطبوع از آواز اقاقی های سرگردان!

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان, دوباره, خوب, فهمیدم!

  تو می آیی, می دانم, خوب می دانم که می آیی و من را, در حریم امن چشمانت , به آرامش, به فردایی پر از شوق و تپش هایی مقدس!

می رسانی...

تو می آیی,  خوب می دانم که می آیی ...

          گویند که خدا همیشه با ماست

         ای غم نکند خدا تو باشی.....

                 عشق گاهی خواهش برگ است , در اندوه تاک

                 عشق گاهی رویش برگ است , در تن پوش خاک

                 عشق گاهی ناودان گریه اشک بهار

                 عشق گاهی طعنه بر سرو است , در بالای دار

                 عشق گاهی طعم وصلت می دهد

                 مزه شیرین وحدت می دهد

                عشق گاهی شوری هجران دوست

                تلخی هرگز ندیدن های اوست

               عشق گاهی مشق های کود کیست

               حس بودن با خدا در سادگیست

              عشق گاهی هجرت از, من تا شدن

              عشق یعنی با تو بودن , ما شدن

              عشق گاهی بوی رفتن می دهد

             صوت شبناک تو را سر می دهد

            عشق گاهی نغمه ای در گوش شب

           عادتی شیرین به نجوای دو لب

           عشق گاهی سر به روی شانه ای

             اشک ریز آخر افسانه ای

            عشق گاهی یک بغل دلواپسی

           عطر مستی ساز شب بو, اطلسی

          عشق گاهی هم حکایت می کند

          از جدایی ها شکایت می کند

         عشق گاهی هم به خون آغشته شد

         با شقایق ها نشست و همنشین لاله شد

        عشق گاهی در فنا معنا شود

         واژگان دفتر کشف و تمنا ها  شود

         عشق را گو , هر چه می خواهد شود

         با تو اما عشق پیدا می شود

      بی تو اما عشق کی معنا شود...     

  من يك عاشقم ...

امروز , امروز است .

  امروز صبح اگر از خواب بيدار شدي و ديدي ستاره ها در آسمان نمي تابند , ناراحت نشو  حتما دارند با تو قايم باشك بازي مي كنند, پس با آنها بازي كن. اگر قبل از خواب آرزو كردي فردا باران ببارد , ولي نباريد, مطمئن باش الهه باران ميخواهد تو شكوه باران را باور كني , پس باورش كن.

امروز , امروز است.

امروز هر چقدر بخندي و هر چقدر عاشق باشي , به ذخاير نفتي جهان آسيبي نمي رسد, پس بخند و عاشق باش.امروز هر چقدر دل ها را شاد كني, به قيمت بليت اتوبوس اضافه نميشود پس شادي بخش باش.امروز هرچقدر نفس بكشي , جهان با مشكل كمبود اكسيژن روبه رو نمي شود, پس از اعماق وجودت نفس بكش.

امروز , امروز است.

امروز هرچقدر آرزو كني , چشمه آرزوهايت خشك نمي شوند , پس آرزو كن.امروز هر چقدر خدا را صدا كني , خسته نمي شود پس صدايش كن.او منتظر توست.او منتظر آرزوهايت, خنده هايت, گريه هايت, آفرين گفتن هايت,  دل شاد كردن هايت, نفس كشيدن هايت, ستاره شمردن هايت و عاشق بودن هايت است. آري او منتظر توست , منتظر من است . منتظر ماست . زيرا امروز , امروز است , امروز جاودانه است, و امروز زيبا ترين روز دنیاست. 

  من تو را در خلوت شبهاي عشاق مي جويم .در سكوت دلنشين نيمه شب كه همه موجودات عالم در خوابند, تو را در ترنم باران بهاري كه دلنشين ترين نغمه حيات است مي بينم .تو را در آوارگي و سرگرداني پرندگان عاشق شهرمان مي جويم.

 تو را در ابهت كوهستان هاي سر به فلك كشيده كه دره هاي ژرف را در دل خود جاي داده اند و يا در قطره شبنم نشسته بر برگ گلي و يا قطره اي كه از شاخه هاي باران زده مي چكد , مي جويم . در فروغ روشن يك شمع كه تاريكي را پايان مي بخشد و يا در روشنايي خيره كننده خورشيد.

تو را در دستان كوچك يك نوزاد كه سينه مادري را مي جويد و يا در گام هاي بسته يك پدر كه خسته اما اميدوار بر مي گردد, مي جويم .من تو را در سوسوي ستارگان دور دست كه آسمان شب را به زيبايي مي كشانند مي جويم .

   هميشه وقتي تنها و نا اميد و ملول

    تنت,روانت ,از دست اين و آن خسته است

   هميشه وقتي رخسار اين جهان تاريك